17-06-09

LAAT ME.

LAAT ME, LAAT ME AUB,

LAAT ME AUB MIJN EIGEN PERSOON NOG MOGEN ZIJN!

JIJ MAAKT VAN MIJ EEN ZIEKE BOOM,

ELKE DAG VERLIES IK BLADEREN.

ELKE DAG WORD IK KLEINER,

WAAR IS DE TIJD DAT IK BLOEIDE, 

ZOALS DE MOOISTE ROZEN?

WAAR IS DE TIJD DAT IK GROEIDE ZOALS EEN FIERE PAUW?tascha le 8

WEL DIE DAG IS VERDWENEN,

IK MIS DIE DAG NOG ELK UUR,

MIJN BLADEREN ZIJN BIJNA ALLEMAAL

VERDWENEN,

HET ENIGE DAT IK NOG BEN IS EEN BOOM MET TAKKEN ...

ZONDER BLADEREN!

 

 

patrick stevens.

07:41 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.