18-06-09

HOPEN.

IK GA KAPOT AAN JOU,

MIJN LIEFDE WORDT NIET MEER BEANTWOORD.

IK GA KAPOT VAN DIE ONZEKERHEID,

DIE MOOIE LACH, DIE INNEGE OMHELZING,tascha les 1

WAAR ZIJN ZE,

ZE VERDWENEN MET DE MAAN,

DE ZON VERBRANDE ZE.

WAAR STA IK,

GEWRONGEN TUSSEN HEL EN HEMEL.

DE LIEFDE MAAKT MIJ KAPOT,

IK HOOP,

 EN BLIJF HOPEN!

 

 

 

 

patrick stevens.

15:16 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.