17-07-09

IK VRAAG HET AAN DE STERREN.

ALLEEN IK MET MIJN EGO,

IN HET NATTE GROENE GRAS,

VRAGEND, LUISTEREND, GENIETEND, VAN WAT KOMEN GAAT,

DE BLOEMEN ONTLUIKEN,

ZE KIJKEN JE AAN,

WAT MOET IK ZEGGEN?

WAT MOET IK DOEN?

IK HEB HET NOOIT GELEERD!

MIJN KLEDEREN WORDEN NAT,

HET GRAS WORDT DROOG,

EN IK, MET AL MIJN VRAGEN, WAAR GEEN ANTWOORDEN OP KOMEN.

LAAT HET DE STERREN IN DE HEMEL BEPALEN,

ZIJ ZIJN BAAS OVER HET HEELAL,

MIJN NIRWANA TEGEMOET,

ZULLEN DE ANTWOORDEN OOIT KOMEN,

IK VRAAG taschake 127HET AAN DE BLOEMEN,DE STERREN, AAN

IEDEREEN,

LAAT MIJ NIET VERDER LIJDEN,

IK SMEEK HET U.

 

patrick stevens

11:01 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.