23-07-09

HET NIRWANA VOORBIJ.

DE REGENDRUPPELS VALLEN OP HET MOOIE GRASTAPIJT,

DE ZOMER IS OP REIS,

HIJ LAAT ONS ACHTER MET WAT WE JUIST NIET WILLEN,

IK WIL LIEFHEBBEN, IK WIL GEVEN EN NEMEN,

WAAR BEN JIJ, IK HOOR, MAAR ZIE JE NIET,

MIJN LIEFDE MAAKT ME BLIND.

LAAT ME PROEVEN VAN JE SCHOONHEID, LAAT ME JOUW LIEFDE VOELEN.

DE BERG VAN STENEN LAAT HET ONS NIET TOE.

IK ZAL ELKE STEEN VERZETTEN TOT IK JE NAAKTE LICHAAM DROOM.

IK ZAL VAN JE HOUDEN,taschake 136libelle DE STERREN VOORBIJ,

IK ZAL JE EREN, MIJN LEVEN LANG.

DE DOOD SCHRIKT ME NIET AF,

ONZE LIEFDE IS EEUWIG,

HET NIRWANA VOORBIJ.

IK HOU VAN JOU!

 

 

patrick stevens.

09:32 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.