27-07-09

DE BERG IS TE GROOT.

IK ZOU ZO GRAAG WILLEN LACHEN,

HET LEVEN MAAKT MIJ DIT NIET MOGELIJK,

DE PIJN KAN IK NIET VERGETEN,

HET GLIMLACHEN MAAKT ME MENS,

NU BEPALEN DE MEDICIJNEN MIJN 'LEVEN',

WAS IK MAAR TERUG MEZELF, IK ZOU DANSEN EN

ZINGEN,taschake 140

HET GELUK UITSCHREIEN

MAAR HELAAS IS DIT NIET VOOR MIJ,

IK WORD GELEEFD DOOR DE MEDICIJNEN,

DE BERG IS TE GROOT!

DE STENEN TE ZWAAR! 

 

patrick stevens.

07:52 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik wens je veel goede moed!
altijd pijn is een zwaar leven
en zeker hoofdpijn, daar wordt je zo depri van
dat kan ook niet anders
ik hoop dat de medicatie de pijn toch iets kan verzachten
en dat je je zinnen wat kan verzetten
ontspanning doet wonderen

Gepost door: fotorantje | 29-07-09

De commentaren zijn gesloten.