15-08-09

DE NACHT.

IN DE NACHT DROOM IK,

DE STERREN VOORBIJ,

HET ENIGE LICHT IN MIJN LEVEN,

DE DAG KAN IK NIET AAN,

DE ZON MAAKT ME BLIND,

IN DE NACHT LEEF IK ALLEEN,

GEEN MENSEN OM ME HEEN, 

HELEMAAL ALLEEN,

DE DAG BRENGT ME PIJN.taschake 168

 IK WIL NIEMAND ZIEN!

HET BRENGT TOCH ONGELUK,

IK SPREEK TEGEN DE BLOEMEN, DE PLANTEN,

MIJN ENIGE BONDGENOOT,

MIJN ENIGE ZIELSVERWANT!

VRAAG NIET ME TE ONTWAKEN!



patrick stevens.

10:18 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.