08-09-09

EEN LEVEN LANG.

HET GEKNETTER VAN DE REGEN TEGEN DE RAMEN MAAKT ME BANG,

BANG VAN HET ONBEKENDE,

DE ROZEN ZIJN NOG NIET UITGEBLOEID,

DE MAAN BEHEERST NOG STEEDS DE ZON,

WAT MOET IK VOELEN OM GELUKKIG TE ZIJN?

HET DONKERE IN MIJN LEVEN HEEFT DE OVERHAND,

GEEF MIJ JOU LIEFDE,taschake 198 paddelstoentje

LAAT ME LACHEN, LAAT ME WENEN,

GEEF MIJN 'IK' WEER EEN TOEKOMST,

IK GEEF JE MIJN LEVEN ,

EEN LEVEN LANG. 




patrick stevens.

08:18 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.