20-09-09

DE ZON DIE BLIJFT SCHIJNEN.

MIJN HOOFD STAAT OP BARSTEN,

DE REGENDRUPPELS WORDEN HAGEL,

EN TOCH HOOR IK HET GRAS ZINGEN,

GEEF ME DAT ENIGE WOORD,taschake  196 bloemkopje

EN IK ZAL ALTIJD DE JOUWE ZIJN,

DE WOLKEN ZULLEN VERDWIJNEN,

EN DE ZON, DIE ZAL SCHIJNEN,

ALLEEN VOOR ONS! 

ALLEEN DOOR ONS!





patrick stevens.

09:14 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.