06-10-09

GROEIEN.

ZON REGEN WIND,

DE VOGELS KNARSEN OP HET DAK.

DE BLADEREN VLIEGEN IN HET ROND,

MIJN HOOFD IS EEN WARBOEL,

DE HERFST HEEFT ER ZICH IN GENESTELD.

GELUK IS VERVAAGD,

DE EENZAAMHEID HEEFT ER ZICH GEPLAATST.

JOUW STEM,

HOREND OP DE ACHTERGROND GEEFT ME MOED OM DOOR TE GAAN. MOED,

DIE ME TELKENS WEER WORDT ONTNOMEN,

MAAR WEER BEN JIJ DAAR.taschake 186

GA NOOIT VAN ME HEEN,

OF IK STERF VAN EEN EENZAME PIJN!

LAAT ONZE WORTELS GROEIEN IN HET EIKEN BOS.






patrick stevens.

09:55 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.