30-10-09

DE FIETS.

FIETSEND RIJ IK OP HET DOOR HET MET BLADEREN BEDEKT GRASPERK IN HET PARK,

DENKEND AAN DE PLANETEN EN STERREN HIERBOVEN,

WAT EN WIE,

WIJ ZIJN ZO KLEIN OP DEZE AARDBOL.

EN TOCH,

ZO VEEL PROBLEMEN EN HAAT,taschake les 4-1

WAAROM,

IK WEET HET NIET!

EN WIJ,

WIJ FIETSEN MAAR VERDER,

DE ZON TEGEMOET. 

 

08:22 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.