02-11-09

BLOED, DAT KRUIPT.

DAAR WAAR MIJN BLOED DOOR MIJN ADEREN KRUIPT,

VOEL IK DE OBSTAKELS VAN MIJN LEVEN,

DE BERGEN EN DALEN,

DE HOOGTES EN DE LAAGTES.

MIJN BLOED IS WARM,

MAAR MIJN GEVOEL IS KOUD.

HOOR IK DAAR MIJN EGO NIET ZEGGEN,

'AANVAARD ZOALS JE BENT'!

HET DOET RAAR JE LEVEN TE EVALUEREN,

HET DOET PIJN VOOR DE WAARHEID,

EN HET DOET GOED VOOR MIJN GEVOEL!

LAAT MIJN PIJN DE MIJNE BLIJVEN,taschake les 158

NIEMAND HOEFT ZE TE KENNEN.

IK ZAL WEL LACHEN MET JOU!

PLEZIER MAKEN EN  KNUFFELEN.

LATEN WE VLUCHTEN VAN DE REALITEIT,

JIJ EN IK!

VOOR ALTIJD WEG!

 

10:50 Gepost door patrick stevens in poezie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.